Atsje las Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer.

Atsje las Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer van Jakob Martin Strid inmiddels meer dan 100 keer.

Kinderen vinden het niet erg om keer op keer uit hetzelfde boek voorgelezen te worden. Het helpt hen steeds nieuwe dingen in het verhaal te ontdekken en het steeds beter te begrijpen, maar ook om het verhaal te voorspellen. Voor ouders is het alleen iets minder leuk om hetzelfde boek tien of twintig keer open te slaan. Maar ik maak een uitzondering voor Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer. Toegegeven, nu dit boek inmiddels al een jaar in de top-3 van mijn zoon staat, is ook het einde van mijn geduld in zicht.

Het boek dreigde ook even buiten de top-3 te vallen trouwens, maar nu Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer verfilmd is, is het enthousiasme weer aangewakkerd. Niet verwonderlijk, want zowel het boek als de film zijn prachtig. Ik heb een zwak voor prentenboeken met mooie tekeningen. Daar let ik bij het lenen van een nieuw boek eerlijk gezegd ook meer op dan op het verhaal. Dat gaat vaak goed, maar ook wel eens mis. Zo leende ik al eens een prachtig ogend boek over rouwverwerking en een ander boek over varkens die naar de slacht gaan. 

Maar bij Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer ging de beoordeling op de plaatjes wél goed. De prachtige illustraties van Jakob Martin Strid bevatten veel details, waardoor kinderen tijdens het voorlezen hun aandacht goed vasthouden en je ook prima nog eventjes kunt napraten over een pagina. Het verhaal gaat over Mitcho en Sebastiaan, een kat en een olifant die op een dag flessenpost ontvangen van de verdwenen burgemeester van hun woonplaats Solby. In de fles zit een zaadje en uit dat zaadje groeit, je raadt het al, een megagrote peer. Die peer blijkt een prima zeewaardige schuit en daarmee gaan ze op zoek naar het mysterieuze eiland én de burgemeester.

Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer is ingedeeld in hoofdstukken, in elk hoofdstuk beleven Mitcho en Sebastiaan een nieuw avontuur van hun reis. De hoofdstukken zijn als voorlezer ook handig, omdat het handige morgen-gaan-we-hier-weer-verder-momenten zijn. Waarom dit boek ook één van mijn favorieten is, is het ontbreken van een overduidelijke moraal. Veel kinderboeken vind ik te moralistisch. Natuurlijk, Het ongelooflijke verhaal van de megagrote peer gáát wel ergens over, over vriendschap, over samenwerken en over doorzetten, maar niet zo dik dat je als ouder zo nu en dan ‘tjongejonge’ zucht.

Aanrader voor ouders van kinderen tussen de 3,5 en 7 jaar. Ik heb het boek ook gelezen met oudere logeetjes en met zowel jongens als meisjes en ik heb nog niet meegemaakt dat iemand het niet een mooi boek vond. De film is ook een aanrader, de verhaallijnen lopen hier en daar iets anders, maar het verhaal én het artwork blijven prachtig. En hopen dat er meer boeken van de Deense Jakob Martin Strid vertaald worden naar het Nederlands!